Wat een serene rust lag er over het land, toen alles zo prachtig wit besneeuwd was. De witte deken dekt alles toe wat daaronder in winterrust verkeert. En wat er boven is, is fris en helder, maar nog zonder veel kleur. Dit ondergesneeuwde bord vond ik wel toepasselijk: het is winter dus we zijn er even niet. Het land is in winterrust. Dat was ook zo op 6 januari, toen we het 
Driekoningenpreparaat maakten. Daarom wachtten we 2 weken op droog en warmer weer voordat we het roerden en uitbrachten langs alle perceelsgrenzen. Hier zie je Jan Weijsenfeld en mijn beide ouders aan het roeren in de glazen vazen.
We verdiepten ons in wat we deden en met het preparaat beogen, nl de nu vrije (nl niet gebonden in de planten) kiem-, groei- en bloeikrachten, de elementenwezens op De Hommelhoeve te eren met een koninklijk geschenk van goud, wierook en mirre en hen uit te nodigen zich weer met het planten- en dierenleven op De Hommelhoeve te verbinden, het licht op aarde te helpen versterken.
Intussen werd het 2 februari, Maria Lichtmis = Imbolc in Keltische termen, waarmee de lange kersttijd werd afgesloten. Het was een prachtige dag, kraakhelder, fris maar zonnig. Dat betekent volgens het liedje dat de winter dan nog weer even terugkeert voordat de lente echt kan beginnen. Wij brachten Moeder Aarde een groet door alle kaarsstompjes in walnotenbootjes te water te laten of in de aarde buiten neer te zetten in de ochtendschemering.
Hier zie je nog wat winterse plaatjes van de dieren: de koeien met vers hooi op de sneeuw. 
Van rechts naar links Sterre, Hendrika, Hiltje en Clara, in volgorde van rang en melken.
De koeien verwachten komend voorjaar geen kalfjes omdat we geen geschikte stier vonden toen onze nieuwe aanwas vorig jaar plotseling overleed. We hebben nu wel weer een nieuwe stier kunnen aankopen, de mooie Brandrode Otto, die bij de andere stieren in Hoenderloo de winter in bos en veld doorbrengt. Als hij de koeien komende zomer dekt dan komen er in 2027 weer kalfjes. Ondertussen hebben wij in 2026 meer tijd voor de bouw en staan de koeien precies droog als ik hoop te verhuizen 🙂
De kippen komen ‘s morgens uit de kippenkar in een witbesneeuwde wereld aan.
Het extra mensenwerk bij vorst in de winter is vooral de kraantjes op tijd afsluiten en vervolgens naar alle dieren emmers met vers water sjouwen vanuit het melklokaal, waar de kraan het nog wel doet.
De tuin is vaak nog in winterrust, en behalve wat spruitjes, boerenkool, palmkool plukken of als het niet vriest prei en pastinaak eruit halen, gebeurde er lange tijd bovengronds weinig. Ondergronds wordt in het voor ons onzichtbare de lente al weer voorbereid. Maar opeens was het ook zo heerlijk weer en kreeg ik het voorjaar in de bol. Dus de peulen-/erwten-/kapucijner-rekken zijn er samen met de tuinhelpers in gezet en de erwtjes zijn gezaaid. Nu maar hopen op groeizaam weer en niet al te veel nattigheid…
